Step in de goede richting

step-aerobics “HOEVEEL SINGLE LADIES ZIJN ER IN DA HOUSE??? Eéntje maar? Nou, dan moeten alle niet-single ladies hun handen maar in de lucht doen!! Daar gaan we dames!!! Put your hands up!! Oh-oh-oh, oh-oh-oh!”

Ik stond in de sportschool. Ja. Ik. Echt. Waar ik nog niet zo lang geleden tussen de stroopwafelkruimels op m’n eigen vloerkleed lag te ploeteren, heb ik gisteren de daad bij de goede voornemens gevoegd en ben ik naar de sportschool gegaan.

Al in september vorig jaar dacht ik: dit gaat niet goed. Maar ja, om nou in september te gaan lijnen… Dan komt juist net de tijd van lekker dikke truien eraan en daar zie je toch niks onder. Bovendien hebben wij veel verjaardagen in november en december, om maar niet te spreken van al het Sinterklaaslekkers dat al vanaf half september in de winkels ligt. Tel daarbij op kerstkransjes, kerstborrels, kerstdiners, oliebollen en appelbeignets en je komt op zo’n bijna 80 kilo schoon aan de haak.

Zodra die 8 erin dreigt te komen, wordt het me allemaal te gortig. Zo in het dagelijks leven lijkt het dan allemaal nog wel mee te vallen, tot een of ander afvallig familielid een foto van je post aan de kerstdis. Holy shit, wat een onderkin! Zie ik er echt zo uit als ik lach?? En dat haar! Heb ik daardoor nou zo’n bolle kop? Dus terwijl ik me bij de schoonfamilie nog in mijn meest slank afkledende jurk durfde te vertonen, had ik het besluit al genomen: ik moet echt minder eten en weer gaan sporten.

Nu had ik van een aantal medemoeders al begrepen dat er sinds een jaar ongeveer een sportschool hier bij ons op het industrieterrein zit, die leuke groepslessen geeft. Toen ik op de website het rooster opzocht, bleek er zelfs een steples tussen te zitten. Nou wil ik niet opscheppen, maar ik ben echt een kei in steppen. Toen we nog geen kinderen hadden, deed ik dat twee keer per week bij een meisje, dat de meest fantastische choreografieën op ons losliet en daardoor ben ik nu een trained professional. Ergens in de tussentijd zijn er alleen jammer genoeg allerlei andere groepslessen veel populairder geworden, zoals zumba. Zumba heb ik dan weer nooit gesnapt. Dat wordt op een driekwartsmaat gedaan en ik was dan altijd een tel te laat. Of te vroeg. Heel frustrerend. Steps leek een uitgestorven sport waar alleen bijna- of net-veertigers met weemoed aan terugdachten. Maar deze sportschool bood het dus nog steeds aan! Ik belde en kon terecht voor een proefles.

En daar stond ik dan. Inderdaad, tussen de bijna- of net-veertigers, een enkele uitschieter naar beneden daargelaten. En één man, die later de instructeur bleek te zijn. Nou ja… man… relnicht is more like it. Voor de les zag hij eruit als Leonard uit The Big Bang Theory. Brilletje, net iets te lang haar, net iets teveel kilo’s rond z’n middel, net iets te grote boxershort en fout rood trainingsjasje. Maar zodra zijn les begon, ontpopte hij zich tot een ware Beyoncé! De bril ging af, het jackie uit en ik kon niet anders dan mee! Wat gaaf, zoveel zelfvertrouwen als die gast uitstraalde. Foute hits knalden uit de stereo en lang vergeten maar niet verleerde pasjes knalden uit mijn benen. Ik kan het nog! Wake me up before you go-go, Twilight Zone, Don’t stop the music, I wanna dance with somebody… take me home baby! Met het risico de eeuwige afgunst van de medemoeders over me af te roepen, ging ik mee in de totale over the top attitude van deze step-goeroe. Man, wat lekker! Dit wil ik minimaal elke week.

Ter compensatie zijn we vanavond uit eten geweest en heb ik twee glazen wijn en een gin-tonic gedronken. Je moet dat soort dingen wel een beetje langzaam opbouwen, natuurlijk.

Advertenties

Eeuwige strijd

bathroom-scale

Nee, nee, nee! Nog even zag ik de digitale cijfers bij mijn voeten twijfelen, maar toen knipperde daar toch onverbiddelijk het eindoordeel: 78,2 kilo. Ja, zo verrassend was dat nou ook weer niet, want als zelfs de broek van je huispak gaat knellen, dan weet je eigenlijk al hoe laat het is. Maar teleurstellend was het wel.

Tijd voor actie! Maar wat voor actie? Na een paar halfslachtige pogingen heb ik het zoeken naar een sportschool anderhalf jaar geleden al opgegeven, dus om dat nu, drie maanden voor vertrek, weer op te pakken lijkt niet de meest voor de hand liggende keuze.

Wandelen? Heb ik ook gedaan, in het najaar. Met nog vier andere moeders stonden we om half zes ’s morgens bij het hek van het ‘Environmental Center’ en liepen ongeveer een uur. Dat was erg gezellig en ook goed voor de conditie, maar toen kwamen de winter en de vorst en toen bleek maar weer eens wat een watje ik eigenlijk ben. Terwijl zij sneeuw en kou trotseerden met twee joggingbroeken over elkaar, mutsen, sjaals en handschoenen, bleef ik liever in m’n bed liggen. Ben toch al nooit zo’n ochtendmens geweest…

Wat dan? Er móest iets gebeuren. Een tijdje geleden had ik op Facebook een hele stoere video gezien van een paar meiden, die een workout deden op ‘Uptown Funk’. Ik denk dan altijd: dat ziet er cool uit, dat wil ik ook! En aangezien ik vroeger altijd sterkere buikspieren had dan Bas, dacht ik: hoe moeilijk kan het zijn? Dus, sportbroek uit de kast (toen ik die eenmaal aan had was de motivatie des te groter…), filmpje opgezocht en in de woonkamer op het kleed gaan liggen. De dames begonnen met een ‘plank’, je weet wel, dat je op je onderarmen ligt en op je tenen steunt. Dat ging nog net. Maar daarna tilden ze één arm op, waardoor ze nog maar op één arm steunden. Huh? Hoe deden ze dat nou? Ik kreeg geen arm van de grond. Die had ik toch echt allebei nodig, anders kiepte ik om.

Als een aangespoelde walvis lag ik op mijn woonkamerkleed te proberen een stelletje tienermeiden na te doen, terwijl mijn benen volledig ongecontroleerd steeds tegen de koffietafel stootten en mijn hoofd inmiddels bijna onder de bank lag. Soms kan je zo blij zijn dat je hebt besloten iets te doen terwijl er verder niemand thuis is. Daarbij werden ook nog eens mijn vermoedens bevestigd dat we beter een wat duurdere stofzuiger hadden kunnen kopen, want door de wrijving zag mijn spandex sportbroek eruit alsof ik er net drie oudbakken stroopwafels boven had verkruimeld.

Dat ging hem niet worden dus. Ineens herinnerde ik me dat ik ooit van iemand een fitness DVD had gekregen. ‘Ten minute workout solutions.’ Want tenslotte kan iedereen wel tien minuten in zijn dag vinden om te bewegen! Helemaal achterin de DVD kast vond ik hem terug. Je kan kiezen uit vijf verschillende sessies van tien minuten, of doe ze allemaal voor een ‘50 minute amazing workout!!’ Toen ik de mevrouw zag die de oefeningen voordeed, was ik er bijna weer mee gestopt. Waarom laten ze dat nou nooit een vrouw doen van in de 40 die ook wel een kilootje of tien kan missen? Het is altijd zo’n veel te mooi meisje, met een veel te bruin en strak lijf waar je ook veel te veel van ziet, met een veel te stralende glimlach die de volle 50 minuten niet van haar gezicht te krijgen is.

Dus ik nog proberen, de welbekende step touches, grapevines en jumping jacks vlogen me om de oren. En net terwijl ik me bedacht dat de sluitspier van mijn blaas ook zijn beste tijd gehad heeft, zei ze: ‘You guys are doing great! You are looking so strong! Awesome job!’ Hoe weet jij dat nou, tuthola met je bionische buik, of ik het goed doe?! Misschien zit ik wel met een zak chips en een liter cola op de bank te besluiten of ik mee zal doen!

Een hysterische lachbui maakte zich van mij meester. Noot aan mijzelf: morgen bij de supermarkt op zoek naar een pak Tena Lady.