Met de billen bloot

hiphop%2520(2)

‘Mam, ik vind de dansles hier leuker dan bij de YMCA’. ‘Oh ja, waarom dan?’ ‘Nou, omdat we hier een paar verschillende dansen doen. Dus als er een niet zo goed gaat, dan doe je die tenminste niet de hele tijd. En het is op veel leukere muziek, niet alleen maar nummers uit de oudheid!’

Zo. En daar hebben we het dan. Tijd voor de billen bloot. Want hier vat Anne eigenlijk even heel mooi samen waarom we het leven voor de kinderen in Nederland fijner vinden dan in Amerika. Na mijn afgelopen twee klaagzangen over het Nederlandse weer respectievelijk de supermarktcultuur, vind ik het ook belangrijk om te vertellen waarom we dan weer terug wilden naar Nederland.

Veel mensen hebben aan ons gevraagd: ‘Maar had je daar dan niet willen blijven?’ Nou, heb je even? Als ik alle factoren ga opnoemen waarvoor we wel daar hadden willen blijven, neem er dan gerust een bak koffie bij. En eigenlijk, goed beschouwd, is er maar een reden geweest om terug te komen: de kinderen.

Het ironische is, voordat wij naar Amerika vertrokken, zei een collega van Bas tegen ons: ‘Jullie gaan het daar fantastisch hebben, want ALLES is op kinderen gericht.’ En op het eerste gezicht is dat ook zo. Restaurants hebben zonder uitzondering een uitgebreid kindermenu en kinderen worden met open armen (en een kleurplaat) ontvangen. Halve porties, extra vorken, niks is te gek om het kinderen (en dus ook hun ouders) naar de zin te maken. Er is een oneindig aanbod aan sport, hobby’s en andere activiteiten. De kinderopvang is een industrie op zich.

Maar misschien wel juist doordát alles op kinderen is gericht, is de druk op die kinderen verschrikkelijk groot. Ik heb maar weinig gezinnen meegemaakt waar de kinderen gewoon ‘goed genoeg’ waren. Waar niet alsmaar werd verteld over de schoolprestaties, sportprestaties, dansprestaties, hoeveel vrijwilligerswerk ze deden, hoeveel tijd ze aan hun huiswerk besteedden en dan tóch nog tijd hadden om drie keer per week met de cheerleaders te oefenen… Op school moest iedereen hetzelfde niveau kunnen halen. En ging dat niet, dan werden kosten noch tutors bespaard om het kind aan de haren omhoog te trekken totdat het wél net zo goed was als de klasgenootjes.

In een notendop: Amerikaanse kinderen hebben een druk leven en al vanaf jonge leeftijd weinig tijd meer om kind te zijn. Waarbij de ouders en eigenlijk de volwassenen in het algemeen er ver in gaan om elkaar de loef af te steken.

Die dansschool bijvoorbeeld. Iedere dansschool werkt toe naar een eindejaarsvoorstelling, de ‘recital’. Alleen al in ons dorp was dat een enorm prestigieus gebeuren, waarbij de verschillende dansscholen met hun recital willen laten zien dat zij het meeste aanzien genieten. Daardoor werd al vanaf december (met de recitals eind mei / begin juni) door iedere groep een eigen dans ingestudeerd, die weer moest passen bij het algemene thema van de voorstelling. Wat in het geval van Anne betekende dat ze zes maanden elke week dezelfde dans oefende, op ‘Big girls don’t cry’ (ja, die uit Dirty Dancing).

Wat een verademing dan ook, dat de meiden hier elke les een stuk of vijf verschillende dansen krijgen en lekker kunnen swingen op voor hén bekende muziek van Jessie J en Ariana Grande. En dat er volgende week een kerstpresentatie wordt gegeven voor ouders, opa’s en oma’s en dat er in de uitnodiging stond: de dansers graag in rood / wit gekleed met een kerstmuts, indien voorhanden. Niks geen 60 dollar voor een verplicht kostuum, a4-tje met make-up handleiding en 2 generale repetities. Gewoon, lekker ongedwongen laten zien waar je mee bezig bent.

En hoewel ik het geweldig vind dat ze een keer zo’n semi-professionele show heeft kunnen meemaken, is dit nog maar een voorbeeld van hoe ik vind dat de Nederlandse samenleving pas écht op kinderen is gericht, zonder zich daarbij al te veel aan te trekken van uiterlijk vertoon.

De kinderen kijken over het algemeen met heel veel plezier terug op onze tijd in de VS en zijn trots op dat kleine beetje Amerikaanse roots dat ze nu bij zich dragen. Daan kwam deze week thuis met het eerste couplet van het Wilhelmus, daar waren ze in de klas mee bezig geweest. Zonder dat Anne erbij was, had ik er met hem naar gekeken en het gezongen. Later, toen ik met Anne alleen was, vroeg ik uit nieuwsgierigheid:
‘Weet jij eigenlijk hoe ons volkslied gaat?’
‘Ja, maar alleen het laatste stukje.’
‘Oh’, zei ik, verbaasd dat ze überhaupt iets van het Wilhelmus wist. ‘En hoe gaat dat dan?’
Met een ondeugende lach zette ze uit volle borst in: ‘Oh, say does that star spangled banner yet wave… Over the land of the free and the home of the brave!’

Advertenties

11 gedachtes over “Met de billen bloot

  1. Competitie competities strijd!
    Herkenbaar weer!
    Huiswerk vanaf kindergarten…
    Zelf spelen daar is geen tijd voor…
    Raar Amerikanen … En dan worden toch al die Nederlanders gevraagd om hier in de USA te komen werken. Die nemen geen blad voor hun mond en durven (zonder dat ze op dezelfde dag “de box” te kunnen inpakken en vertrekken-lees ontslag) te zeggen hoe efficiënter te kunnen werken binnen het bedrijf …
    Leven binnen de uitgestippelde opgelegde lijnen zo leven “ze” hier in de USA althans nu schijnt NJ erger te zijn dan andere staten.
    Ik kan er ook moeilijk aan wennen zeker als juf zijnde mijn kindjes op de school in de buurt. Targets halen….brrrrr rillingen

    • Bedankt voor je reactie Carla! Wat ons aan de school vooral tegenstond is dat er op de basisscholen weinig aandacht is voor de individuele onderwijsbehoeften van de kinderen. Iedereen moet hetzelfde, of je nu heel goed mee kan komen of wat minder. Dat schijnt wel te veranderen op middle school en high school, maar dat was, zeker voor onze jongste, nog best ver weg. En het huiswerk vonden wij gewoon echt te veel. Als je het in de klas snapt en goed mee kan komen, vind ik niet dat je thuis ook nog eens een uur moet herhalen!

      • Ja klopt vind ik ook. Veel competitie gericht en klassikaal les geven! Ook daar lopen we in NL ver veruit op de basisschool.
        Wij zijn als enige NL gezin in de buurt jongens krijgen geen esl lessen. Vakleerkrachten en klassengrootte zijn top!
        Leerkrachten lief!
        Spiritmeeting vind ik ook pluspunt.
        Maar taal blijft lastig nu onze in kindergarten van alles moet ‘kunnen’. Lesstof die wij in NL pas in groep 4 geven. Tellen tot 100, hoofdletters enz
        Vinden jullie het fijn weer in NL op de vele regen na😁

      • Oh ja, er zijn ook heel veel voordelen aan het VS schoolsysteem! Veel aandacht voor talent op ander gebied dan alleen rekenen en taal. Muziek, veel aandacht voor hoe leuk boeken zijn, kunst, ik hou er wel van, hoe daarmee werd omgegaan. Klassegrootte inderdaad ook veel beter dan in NL. En er zijn ook een hoop dingen waarvan wij in NL nu weer denken: oeps… Zoals gebrek aan respect voor leerkrachten en volwassenen in het algemeen bij de kinderen, het gevloek (echt ongehoord, hoe veel en erg en hoe dat ook opvalt na 2 jaar weg) en vooral hoe fysiek de kinderen op het schoolplein met elkaar zijn, zonder dat er toezicht is en als dat er wel is, kan het blijkbaar allemaal. Daar moeten mijn kids weer erg weerbaar in worden, want in de VS bleef je gewoon van elkaar af en was overal toezicht. Dus zeker voor beide kanten iets te zeggen! Over het algemeen genomen, voelen wij ons hier weer op onze plek, met het nodige vallen en opstaan natuurlijk 🙂

  2. Ha Karin, via de wordpress lezer vond ik je blog. Ontzettend herkenbaar wat je omschrijft. Ik voel me soms een saaie moeder als ik weer een middag thuis rommel met mijn dochters. Wij wonen nu bijna twee jaar in de VS, ook New Jersey. Jammer dat ik nu pas je blog vindt! Net als jij ben ik trouwens gaan schrijven, op curiouslifebymarijn.com. Ben benieuwd of je dat ook herkenbaar vindt!

    • Hoi Marijn, ik heb net even gekeken, wat een ontzettend leuke blog heb je! Mooi vormgegeven ook en ik vind de fotopagina helemaal geweldig, in 1 klap terug in de VS! Je verhalen zijn zeker herkenbaar, ik ga er nog meer van lezen de komende dagen. En we zaten vlak bij elkaar, aan je locatie te zien! Zeker jammer dat we dat nu pas ontdekken, anders hadden we een keer koffie kunnen drinken bij Sook 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s