Als het einde komt

Single-Candle-Wallpaper-520x325

Als het einde komt
En als ik dan bang ben,
mag ik dan bij jou?

Claudia de Breij zingt door de speakers en de tranen stromen over mijn wangen. Aad is dood. Die lieve Aad, het oudste lid van ‘onze’ judoclub. Er is niks van mij bij hoor, die judoclub, maar des te meer van Bas en daardoor ben ik er ook onlosmakelijk mee verbonden. Aad was de jongste oude man die ik ken. Die pretogen, waardoor je altijd het idee kreeg dat hij je in de maling nam. En ook of hij een beetje met je aan het flirten was. Je zou willen zeggen: op z’n oude dag, maar Aad is altijd ergens rond de 65 blijven steken, voor m’n gevoel. Tot zijn 79e heeft hij actief aan judo en aikido gedaan en daarnaast stond hij altijd als vrijwilliger paraat bij toernooien en om te helpen met klussen in de dojo. Boordevol energie, niet te stoppen. Een half jaar geleden heeft hij kort achter elkaar twee hersenbloedingen gekregen en na een moeilijke strijd is hij nu dan toch overleden. Zijn uitvaart was vorige week vanuit de dojo, zoals hij zelf graag wilde.

Wat is dat toch met een uitvaart, dat je vrijwel altijd, naast het verdriet om de overledene, ook over je eigen sterfelijkheid na gaat denken en vooral over die van de mensen waar je van houdt? Als voorzitter van de club heeft Bas ook gesproken tijdens de plechtigheid en mijn god, wat was ik trots op hem… Mijn rots, waar ik altijd bij mag, om te schuilen en te huilen. Het verdriet van Aad z’n dochters en zijn vrouw was bijna tastbaar. Knap, hoe zij hun vader toespraken, met een lach en een traan, ik weet zeker dat hij heel erg trots op hen was geweest. En ook bijzonder om te merken wat een fijne band die dames hadden met hun vader.

Het laatste nummer tijdens de plechtigheid was The show must go on. En dat ging het, want een week later stond er alweer een groot toernooi gepland bij de club. We hebben Aad gemist, achter de wedstrijdtafel. Ook aan het thuisfront gaat the show on, want Anne is jarig. En wie bij ons jarig is, krijgt ontbijt op bed en daar wordt voor gezongen. Met geroosterd brood met duo penotti, een beker optimel en drie brandende waxinelichtjes om uit te blazen (waarom het er altijd drie moeten zijn, weet ik eigenlijk ook niet), lopen Bas, Daan en ik ‘lang zal ze leven’ zingend haar slaapkamer binnen. Bas doet er een gek dansje bij en Anne krijgt de slappe lach. Er schiet een ander liedje in m’n hoofd, Kees, van Acda en De Munnik, over een gezin waarvan de vader overleden is. De zanger is de buurman van het gezin en het is een jaar geleden dat de buurman is overleden. De zanger mist zijn vriend, ziet dat zijn rozen niet voldoende besproeid worden en realiseert zich dat het leven gewoon doorgaat. De laatste zinnen van dat lied gaan altijd door merg en been bij mij:

En verder hoorde ik zo-even
Hiernaast het lied ‘Lang zal ze leven’
Geweldig, naar ik vrees, Kees…

Gelukkig wordt mijn door een dikke keel valse gezang overstemd door Bas en Daan en het gegiechel van Anne. En ik voel me dankbaar.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s