Step in de goede richting

step-aerobics “HOEVEEL SINGLE LADIES ZIJN ER IN DA HOUSE??? Eéntje maar? Nou, dan moeten alle niet-single ladies hun handen maar in de lucht doen!! Daar gaan we dames!!! Put your hands up!! Oh-oh-oh, oh-oh-oh!”

Ik stond in de sportschool. Ja. Ik. Echt. Waar ik nog niet zo lang geleden tussen de stroopwafelkruimels op m’n eigen vloerkleed lag te ploeteren, heb ik gisteren de daad bij de goede voornemens gevoegd en ben ik naar de sportschool gegaan.

Al in september vorig jaar dacht ik: dit gaat niet goed. Maar ja, om nou in september te gaan lijnen… Dan komt juist net de tijd van lekker dikke truien eraan en daar zie je toch niks onder. Bovendien hebben wij veel verjaardagen in november en december, om maar niet te spreken van al het Sinterklaaslekkers dat al vanaf half september in de winkels ligt. Tel daarbij op kerstkransjes, kerstborrels, kerstdiners, oliebollen en appelbeignets en je komt op zo’n bijna 80 kilo schoon aan de haak.

Zodra die 8 erin dreigt te komen, wordt het me allemaal te gortig. Zo in het dagelijks leven lijkt het dan allemaal nog wel mee te vallen, tot een of ander afvallig familielid een foto van je post aan de kerstdis. Holy shit, wat een onderkin! Zie ik er echt zo uit als ik lach?? En dat haar! Heb ik daardoor nou zo’n bolle kop? Dus terwijl ik me bij de schoonfamilie nog in mijn meest slank afkledende jurk durfde te vertonen, had ik het besluit al genomen: ik moet echt minder eten en weer gaan sporten.

Nu had ik van een aantal medemoeders al begrepen dat er sinds een jaar ongeveer een sportschool hier bij ons op het industrieterrein zit, die leuke groepslessen geeft. Toen ik op de website het rooster opzocht, bleek er zelfs een steples tussen te zitten. Nou wil ik niet opscheppen, maar ik ben echt een kei in steppen. Toen we nog geen kinderen hadden, deed ik dat twee keer per week bij een meisje, dat de meest fantastische choreografieën op ons losliet en daardoor ben ik nu een trained professional. Ergens in de tussentijd zijn er alleen jammer genoeg allerlei andere groepslessen veel populairder geworden, zoals zumba. Zumba heb ik dan weer nooit gesnapt. Dat wordt op een driekwartsmaat gedaan en ik was dan altijd een tel te laat. Of te vroeg. Heel frustrerend. Steps leek een uitgestorven sport waar alleen bijna- of net-veertigers met weemoed aan terugdachten. Maar deze sportschool bood het dus nog steeds aan! Ik belde en kon terecht voor een proefles.

En daar stond ik dan. Inderdaad, tussen de bijna- of net-veertigers, een enkele uitschieter naar beneden daargelaten. En één man, die later de instructeur bleek te zijn. Nou ja… man… relnicht is more like it. Voor de les zag hij eruit als Leonard uit The Big Bang Theory. Brilletje, net iets te lang haar, net iets teveel kilo’s rond z’n middel, net iets te grote boxershort en fout rood trainingsjasje. Maar zodra zijn les begon, ontpopte hij zich tot een ware Beyoncé! De bril ging af, het jackie uit en ik kon niet anders dan mee! Wat gaaf, zoveel zelfvertrouwen als die gast uitstraalde. Foute hits knalden uit de stereo en lang vergeten maar niet verleerde pasjes knalden uit mijn benen. Ik kan het nog! Wake me up before you go-go, Twilight Zone, Don’t stop the music, I wanna dance with somebody… take me home baby! Met het risico de eeuwige afgunst van de medemoeders over me af te roepen, ging ik mee in de totale over the top attitude van deze step-goeroe. Man, wat lekker! Dit wil ik minimaal elke week.

Ter compensatie zijn we vanavond uit eten geweest en heb ik twee glazen wijn en een gin-tonic gedronken. Je moet dat soort dingen wel een beetje langzaam opbouwen, natuurlijk.

Dood

afscheid

Afgelopen maandag was ze jarig geweest. Mijn liefste oudtante. Maar ze is er niet meer. In september 2013 is ze overleden. Vlak daarna schreef ik onderstaand verhaal. Ik heb lang getwijfeld of ik het, toen ik in 2014 aan mijn blog begon, zou posten. De eerste verhalen die er op staan, had ik namelijk ook al eerder geschreven. Steeds niet gedaan, maar vandaag doe ik het toch. Als eerbetoon. Voor jou lieve tante, we missen je nog steeds!

“Onze lieve tante Sjaan is er niet meer. Die lieve tante in dat verre Amerika die elke verjaardag een kaartje stuurde en altijd ruimte te kort kwam, op die kaartjes. Want het was zo’n lief mens dat ze, ook al kende ze haar nichtjes in Nederland eigenlijk helemaal niet zo goed, altijd hele verhalen schreef, zodat het een hele puzzel was om te kijken waar ze nu weer gebleven was, tussen alle bloemetjes en schuin langs de zijkanten van de kaart gekriebelde woorden. Ze was de vrouw van de broer van mijn oma. Na de Tweede Wereldoorlog zijn ze naar Amerika verhuisd, op advies van de dokter.  Jaap, de man van tante Sjaan, had astma en ze dachten dat de lucht in Amerika schoner was. Prachtig, zo ging dat in die tijd. En dus pakten ze hun boeltje, zwaaiden alle familie uit en gingen met twee kinderen van rond de 10 jaar op de boot naar Amerika.

En nu, ruim 60 jaar later, was ze volledig veramerikaniseerd. Haar kinderen met Amerikanen getrouwd, Amerikaanse klein- en achterkleinkinderen. Haar man jaren geleden al overleden, maar zij hield stand. Ze kon nog altijd Nederlands praten en hield nog steeds van zoute drop en haring.

Vorige maand, toen mijn zus hier te logeren was, zijn ze nog op bezoek geweest. Tante Sjaan, met haar dochter en zoon, allebei ook eind 60 inmiddels. ‘Ik word 94 in november, kan je dat geloven?’ zei ze. En behalve een Amerikaans accent, kon ik ook nog een vleugje Rotterdams horen. Ze was vergeetachtig, heeft wel dertig keer gezegd: ‘Ik ben zo blij om jullie te zien.’ Ach ja, ze wordt oud, dachten we. Totdat bleek dat een agressieve hersentumor haar zo vergeetachtig maakte.

Haar dochter belde me om te vertellen dat ze naar een hospice was overgebracht. Dat er niets meer aan te doen was. Ze vertelde dat haar kleindochter was gekomen en dropjes voor haar had meegenomen. ‘Mom’, had ze gezegd, ‘opoe gave me my first dropje and I gave her her last.’ Ik moest moeite doen om niet mee te gaan huilen.  Toen ik ophing, zei Anne: ‘Wie was dat?’ ‘Dat was tante Johanna, het gaat helemaal niet goed met tante Sjaan jongens, ze gaat dood.’ En daar kwamen dan toch de tranen. De kinderen schrokken zich een hoedje, Anne sloeg gelijk haar armen om m’n nek en zei: ‘Wil je een slokje water?’. Daan rende al naar de keuken (komt voor elkaar, dat doe ik wel!) en Anne trok een pakje zakdoeken open. Ineens realiseerde ik me dat ik dat ook altijd doe als zij moeten huilen, hup, meteen die zakdoek erbij om je neus te snuiten, slokje water. Terwijl je soms ook gewoon even lekker wil huilen. Ik nam me voor om voortaan pas een zakdoek te pakken als ze zijn uitgehuild.

Een paar dagen later kwam het nieuws dat tante Sjaan nu echt overleden was. Toen ik het aan de kinderen vertelde, schoten hun ogen gelijk omhoog naar mijn ogen, om te zien of ik misschien weer moest huilen. Toen bleek dat de kust veilig was, wisten ze eigenlijk niet zo goed wat ze moesten zeggen. ‘Ik ga nog lang niet dood’, wist Daan te verzinnen. ‘Wie gaat er eigenlijk nu als volgende dood?’ Alsof het om de volgende verjaardag ging. Ik hoop dat het echte verdriet van iemand verliezen die dicht bij je staat, hen nog lang bespaard blijft. Rust zacht lieve tante.”

Leeg nest

empty-nest-ftrMet enige regelmaat verzuchten Bas en ik tegen elkaar: ‘Fijn hè, dat ze al zoveel zelf kunnen?’. Zeker op zo’n camping zijn de verschillen goed zichtbaar tussen ouders met kinderen in de luiers en die waarvan de kinderen in de onderhoudsluwe fase zijn beland. Waar de eerste categorie ouders verhit de heuvels op en af hun peuters achterna zitten, verplicht mee het springkussen op en het zwembad in moeten en ’s avonds in het douchegebouw besluiten de volgende keer toch echt die herriestoppers mee te nemen, zie je de tweede categorie relaxed met een versnapering bij de tent / caravan / het zwembad zitten, terwijl de kinderen met dezelfde dag gemaakte vriendjes zichzelf vermaken en alleen af en toe een handje chips komen halen of om een ijsje komen vragen.

Toen wij nog in de eerste categorie vielen, keek ik altijd verlangend naar de ouders met grotere kinderen. Wat heerlijk leek me dat, uren ongestoord een boek te kunnen lezen! ’s Avonds lekker lang over de marktjes te kunnen dwalen zonder met bedtijd rekening te hoeven houden. Tot 9 uur uitslapen in plaats van om half 7 met een huilende baby de hele camping wakker maken. Maar nu moet ik toegeven dat ik het eigenlijk wel een beetje mis. Ik heb last van vervroegd legenestsyndroom.

Na het ontbijt gaat Daan de hele ochtend voetballen en Anne naar de knutselclub. Zogenaamd om de kleinere kinderen te helpen, maar ondertussen hebben we al een dromenvanger, een lampion en een bloem van propjes crêpe papier in de tent hangen. Met moeite krijgen we ze aan de lunchtafel, waarna er zo snel mogelijk gezwommen moet worden. Voor de vorm gaan we dan nog mee en met een beetje geluk komt Daan nog wel eens met een handdoek omgeslagen lekker bij me zitten op het zwembadbedje, maar verder komen we toch vooral in beeld als er behoefte is aan catering. Ik heb al drie boeken uit.

We hebben afgesproken dat de kinderen de ontbijt- en lunchafwas doen en Bas en ik die van het avondeten, dus ook onder het afwassen zien we de kinderen niet. Wél horen we ze vanaf het sanitairgebouw uit volle borst ‘It’s the hard knock life’ zingen onder de afwas, maar dan zeggen we tegen voorbijgangers altijd dat het Amerikaanse kinderen zijn die wij niet kennen.

Toen Bas en ik een keer stonden af te wassen, stond er een Nederlandse man naast ons en rondom zijn benen drentelde een allerschattigst meisje van een jaar of vier. ‘Pappa, kijk eens, hoe mooi ik kan dansen?’ Pappa stond net te zwoegen op het barbequerooster en had even geen tijd. ‘Pappa? Paaapppaaaa!!! Kijk nou even! PAPPA!!’ De pappa keek en ze maakte een mooie draai, waarbij haar zomerjurkje meezwierde in de warme zomerlucht. ‘Goed hoor’, zei de pappa, waarna hij zich weer over het rooster boog. Ik wilde zijn arm aanraken en tegen hem zeggen: ‘Laat die afwas nou even en dans met je dochter. Nu wil ze nog.’ Maar ik deed het niet.

Toen ik bij de tent het gasstel had schoongemaakt, liep ik nog even terug om het sopwater weg te gooien. Terwijl ik de vaatdoek stond uit te spoelen, hoorde ik een kind hartverscheurend huilen. Nu is dat niet ongebruikelijk vanuit het douchegebouw van een camping, maar meestal hoor je dan een vader of moeder iets terugzeggen in de trant van: ‘Nou, kom op, even de shampoo uitspoelen en dan ben je klaar’, of ‘Stoot je nou zo hard je hoofd tegen de kraan?’. Maar hier hoorde ik geen ouderlijke susgeluiden, alleen maar huilen. Ik besloot even poolshoogte te gaan nemen.

In de deuropening van een van de wc’s stond een poedelnaakt jongetje van niet ouder dan drie. Hij was rood aangelopen van verdriet en de tranen hadden witte sporen over zijn groezelige wangetjes getrokken. ‘Wat is er aan de hand?’, vroeg ik. Verschrikt keek hij me aan en ik dacht: misschien is hij wel Frans, dus ik voegde er nog aan toe: ‘Ça va?’.

‘Het lukt me niet’, zei hij met een benauwd stemmetje. ‘Wat lukt niet? Naar de wc gaan?’ ‘Nee, om mijn bi-hi-hillen af te vegen’, huilde hij verder. ‘En mijn moe-hoe-hoeder zit in de caravan en die hoort mij niet!’

‘Zal ik je anders even helpen?’ Uit ervaring weet ik dat niet alle kinderen het goed vinden als vreemde moeders hun billen afvegen en ik snap dat. Maar dit jongetje had, getuige de zon die doorbrak op zijn gezicht, de hele dag nog geen beter nieuws gehad en zei: ‘Ja.’ ‘Oké, nou, ga maar weer even zitten dan, op de wc, dan kan ik er beter bij.’ En dat deed hij. Ik veegde die kleine billetjes schoon, wachtte tot hij zijn broek had opgehesen, hielp hem met handen wassen en samen liepen we het gebouw uit.

‘Ik moet daarheen mefrouw.’
‘Oké, mijn tent staat daar, dus ik ga daarheen, goed?’
‘Oké.’
‘Doei.’
‘Doei!’

Hij zwaaide. Ik heb me in tijden niet zo nuttig gevoeld.

Angry Birds

angry_birds___chuck__yellow____super_high_quality__by_tomefc98-d5fzae7

Ik weet nu nog niet hoe het gekomen is. Op de een of andere manier leek het een goed idee. Of in ieder geval wel te doen. Maar gistermiddag was weer een keiharde reminder. Bovenaan de to-do-lijst op een vrije dag hoort te staan: BOODSCHAPPEN DOEN. Niet de winterbanden voor zomerbanden laten omwisselen bij de garage, niet de was doen en al helemaal niet een uur zitten facebooken tijdens de lunch… BOODSCHAPPEN DOEN. Terwijl de kinderen nog op school zitten dus.

In een vlaag van verstandsverbijstering was ik dit even vergeten. Dus daar stond ik dan. Om half vier. In de Plus. Met twee moegestreden kinderen op vrijdagmiddag. Eigenlijk waren ze nog verbazingwekkend goed gemutst, waardoor gelukkig het aloude Blijf nou van hem af! Niet op de wagen hangen! en Leg dat eens terug! achterwege kon blijven. Nee, mijn kinderen hebben inmiddels de leeftijd dat ze méé willen denken over de boodschappen. Een niet minder vermoeiend proces.

Het begon al met het feit dat we naar de Plus moesten en niet naar de Albert Heijn, want bij de Plus hebben ze Angry Birds. Daar kun je punten mee scoren in de klas blijkbaar en bovendien kan je ze stapelen en een zo hoog mogelijke toren maken en dat is leuk. Dus ben je een hele stomme moeder als je je vertrouwde supermarkt, waar je in een kwartier doorheen bent, niet voor een maand links wil laten liggen voor de Angry Birds supermarkt. Zo zit dat nou eenmaal, in het boodschappenuniversum.

Maar het meedenken over de boodschappen blijft helaas niet alleen beperkt tot de keuze van de supermarkt, want eenmaal binnen ging dat ongeveer zo:

  • Mam, zullen we taart nemen? Want het is toch weekend?
  • Nee, geen taart, maar jullie mogen wel koekjes uitzoeken.
  • Oh kijk mam, daar liggen stukjes perzik, mogen we die proeven?
  • Ja hoor.
  • Hee mam, wist je dat komkommers voor 90% uit water bestaan?
  • Ja, dat wist ik wel zo ongeveer.
  • Gaan we al naar de kassa?
  • Nee.
  • Mam, zullen we zo’n fles vullen met sinaasappelsap?
  • Nee.
  • Waarom niet?
  • Daarom niet.
  • Zo’n klein flesje dan?
  • Nee.
  • Waarom niet?
  • Omdat ik dat niet wil.
  • Maar waarom dan niet?
  • Gewoon, ik vind het niet nodig. Nu moet ik even nadenken over het eten van vanavond.
  • Gaan we al naar de kassa?
  • Nee.
  • We hebben echt een superleuk circuit met gym gedaan. Je moest eerst touwtje springen, toen met een basketbal tegen de muur, toen jumping jacks…
  • Weet je, ik wil het heel graag horen, maar mag het straks als we thuis zijn? Ik moet nu echt over de boodschappen nadenken.
  • OK. Hebben we siroop nodig?
  • Nee.
  • Oh, want als je iets van Karvan Cevitam koopt, kun je een siroopdispenser winnen.
  • Een wat?
  • Een siroopdispenser. Dat is handig voor als we veel kinderen op visite hebben.
  • Oh ja. Nou, doe maar zo’n klein flesje dan.
  • Jeej.
  • Gaan we al naar de kassa?
  • Nee.
  • Hee mam, jij zei toch dat we morgen patat eten?
  • Ja.
  • Zullen we dan deze nemen?
  • Nee, we hebben altijd die uit de vriezer.
  • Maar die zien er heel lekker uit!
  • Ja, maar die zijn twee keer zo duur.
  • Oh.
  • Kijk, daar staan de verzamelboeken voor de Angry Birds! Mam, doen we ook meteen zo’n boek? Dat is handig.
  • Nou, zullen we eerst eens even kijken wat het allemaal is? Dan kan zo’n boek altijd nog.
  • Oh en ze hebben ook grote pluche Angry Birds! Die krijg je met een volle spaarkaart!
  • Ja, en 5 euro bijbetalen…

Bij de kassa helpen ze lief met de boodschappen op de band plaatsen en daarna met alles in de kratten doen. Denk je dat je héél even, vijf minuutjes maar, geen vragen hoeft te beantwoorden, begint de kassière:

  • Wilt u koopzegels?
  • Nee, bedankt.
  • Wilt u Angry Birds?
  • Ja, graag.
  • Wilt u de bon?
  • Ja, graag, want we willen meedoen aan die Karvan Cevitam actie. Waar staat die box ergens, waar de bon in moet?
  • Ik weet het niet. HENK! WAAR STAAT DIE KARVAN CEVITAM BOX? Oh ja, bij het inpakpapier.
  • OK, bedankt.
  • Wilt u meesparen voor de swizzels?
  • De wat?
  • De swizzels. Dat is een kussen waar je ook een knuffel van kan maken.
  • Jaaaa mam, zo een wil ik echt al heel m’n leven!
  • Eh, nou, vooruit dan maar.
  • De spaarkaarten liggen daar.
  • OK, bedankt.

En net als ik de bon in de Karvan Cevitam box heb gestopt, de spaarkaarten voor de pluche Angry Birds én de swizzels bij elkaar heb gegrist, de kratten in de kar heb geladen, de lege flessen heb ingeleverd, een pak soja melk voor een pak amandelmelk heb omgeruild en de batterijen heb ingeleverd, staat buiten de Angry Birds maffia ons op te wachten. Uit zeven kindermonden tegelijk klinkt het ‘Heeft u nog Angry Birds??’

Ik wil gillen. NEE!!! IK HEB GEEN ANGRY BIRDS!! ZIE JE NIET DAT IK ZELF MET TWEE KINDEREN VAN PRECIES JULLIE LEEFTIJD NAAR BUITEN KOM?? STELLETJE UILSKUIKENS!! OVER EEN MAAND LIGGEN DIE ANGRY BIRDS OP JULLIE KAMERS IN EEN HOEKJE TE VERSTOFFEN!!

Maar ik zeg, keurig glimlachend: ‘Nee jongens, wij nemen ze zelf mee naar huis. Maar veel succes nog hoor, vanmiddag!’ Echt waar, hoe ik het nog uit m’n mond weet te krijgen … Ik weet het zelf ook soms niet.

 

 

Overtreding

Angry

‘Zo mam, ze vloeken hier veel joh!’ Dat was de eerste observatie van de kinderen na hun eerste schooldag weer in Nederland. En ik moet zeggen, mij viel na een aantal dagen ook op hoeveel grover en fysieker de kinderen hier met elkaar omgaan. Nu ben je, na een jaar op een Amerikaanse school te hebben gewerkt, al gauw gechoqueerd door enig lichamelijk contact, want daar staat zo ongeveer de doodstraf (of dan toch in ieder geval een bezoekje aan ‘the principal’s office’) op een duw of een tackle tijdens een potje voetbal. Ook al was ‘ie op de bal.

Dus toen ik hier, weer in Nederland, tijdens de pauze een keertje wat langs kwam brengen op school, kon ik mijn ogen niet geloven toen kinderen elkaar met rugzakken stonden te meppen, al fietsend een schop probeerden te verkopen of iemand naar de grond werkten om de bal af te pakken. Terwijl de overblijfmoeders gemoedelijk op een bankje zittend deze nijverheid gadesloegen, blijkbaar niet in het minst gealarmeerd door wat ze zagen. Ging dat nou ook al zo vóórdat we weggingen en wist ik het gewoon niet meer? Ik beet hard op mijn tong, maar kon het toch niet laten om de jongen die de bal had afgepakt toe te bitsen: ‘Vind je dat normaal?’ Occupational hazard, zullen we maar zeggen, als dat tot voor kort was, waarvoor je betaald werd.

Maar het terecht wijzen van andermans kroost blijkt dieper geworteld dan ik zou willen toegeven. Een paar weken geleden zaten de kinderen en ik bij de lokale snackbar buiten in het zonnetje een ijsje te eten, toen een meisje van ‘onze’ school uit groep 8 langsliep met haar vriendin. Een stukje verderop kwam er een groepje van vier andere meiden aan, dat het tweetal tegemoet liep. Toen ze elkaar in de smiezen kregen, stopten de meiden allemaal en ontstond er een soort ‘stand down’ waar Clint Eastwood nog een puntje aan zou kunnen zuigen. De lucht vulde zich met onrust en terwijl Daan aan mijn linkerkant zich concentreerde op het zoveel mogelijk redden van zijn in de zon smeltende ijsje, zag ik dat Anne, net als ik, met spanning het tafereel aan onze rechterkant gadesloeg.

Het bleef even onduidelijk of er een confrontatie zou komen, maar uiteindelijk stapten ze toch op elkaar  af. Hoewel ik niet kon horen wat ze zeiden, kon je uit de lichaamstaal duidelijk opmaken dat het geen vriendelijke woorden waren, die werden uitgewisseld. Het meisje uit groep 8 en de oudste dame uit het andere groepje hadden blijkbaar de leiding en net toen ik dacht: ‘Zouden ze elkaar echt in de haren vliegen, zo midden op straat?’ sloeg het meisje uit groep 8 het andere meisje met de vlakke hand vol in haar gezicht. Cat fight!! Het leek wel een film! Het andere meisje liet zich niet op de kop zitten en begon aan de haren van haar rivale te trekken, die op haar beurt met haar tasje begon te meppen. Toen vond ik het wel welletjes geweest, ik stond op en riep: ‘HEY!!’ De meiden schrokken, wisten zich waarschijnlijk niet bekeken, en het meisje uit groep 8 liep snel weg, met haar vriendin.

Een vrachtwagenchauffeur, die net de naastgelegen pizzeria aan het bevoorraden was, stak zijn duim naar me op. Volkomen tevreden met mezelf ging ik weer zitten en keek naar Anne. Oh… Die zat erbij alsof ze wilde dat de grond open zou gaan, ze erin zou kunnen springen en het gat dan weer dicht zou gaan. Dus ik, voorzichtig:

–          Zag je dat?
–          Ja.
–          Die ene zit bij jou op school, toch?
–          Ja.
–          Vind je het stom, dat ik er wat van zei?
–          Nou ja, ik bedoel, ze zitten in groep 8! Ik vind dat ze het zelf uit moeten zoeken.
–          Lieve schat, al hadden er twee volwassen mannen gaan staan vechten, dan had ik er ook wat van gezegd. Als je zo boos wordt, dan weet je soms gewoon even niet meer wat je doet.

Nou ja, dat hoop ik dan hè, dat ik dan ook de ballen zou hebben gehad. Maar ‘deep down’ wist ik wel dat het gewoon mijn pleinwachtinstinct was, dat opstond en er wat van zei.

De kinderen zeggen dat ze het nog steeds leuk vinden, als ik kom helpen op school met klassenuitjes of knutselen in de klas. Maar ik weet niet of ze dat alleen maar zeggen om me niet te kwetsen of dat ze het echt nog willen, want ik ben voor m’n gevoel toch een beetje die zeikmoeder die overal moeilijk over doet. Ze mogen van mij niet zonder handen fietsen, ze moeten van elkaar afblijven, netjes in de rij lopen, niet voordringen, geen stenen of stokken oppakken op weg naar de gym, niet duwen of met tassen gooien…. Anne en Daan lopen bij dit soort gelegenheden toch bij voorkeur zo ver mogelijk bij mij vandaan.

Dit weekend ging ik met Daan voor het eerst naar een voetbalwedstijd. Het eerste elftal van ons dorp speelde de laatste wedstrijd van het seizoen, tegen de nummer 1. Als ze zouden winnen, werden we kampioen. Met gelijkspel of een nederlaag, werd de tegenstander kampioen. Een loeispannende wedstrijd dus, waar veel op het spel stond. De tegenstander was een ploeg uit Rotterdam, waarover de wildste verhalen de ronde deden. Ze zouden puntaftrek hebben gehad wegens wangedrag, vier spelers zouden zijn geschorst voor deze wedstijd vanwege vechtpartijen vorige week… Ik verwachtte dus een grimmige, onsportieve sfeer. Gelukkig viel het alles mee en was de meest agressieve speler er juist één van ons. ’s Avonds aan tafel zaten Daan en ik tegen Bas en Anne te vertellen over de wedstrijd.

–          Het was best een sportieve wedstrijd, helemaal geen gedoe en maar weinig overtredingen hoor, vond ik.
–          Nou, ik heb echt wel overtredingen gezien hoor!
–          Ja, maar het viel echt wel mee, zoveel waren het er niet.
–          Nou, weet je dat jij twee keer even weg was? De eerste keer waren er wel twee overtredingen en de tweede keer volgens mij drie!

Waarop Bas zei: ‘Ja, ze doen het ook altijd als mamma niet kijkt, hè?’. En Anne er nog aan toevoegde: ‘Ja, want anders zegt ze er weer wat van. Wel lief spelen hè, jongens?’.

En hoewel die dan weer in de categorie ‘wel of geen ballen’ valt, zou ik dat inderdaad soms best eens willen doen.